Ideëen over het draagmoederschap. Bringing people together.

Vaandaag geen tijd gehad om te lezen op het Internet en dus gedachten ontwikkeld terwijl ik in de verte staarde over de dennen.

Het mooie, dan wel niet beangstigende van embryo transplantatie, is dat er geen baarmoeder is, die een bevrucht embryo niet zou ontwikkelen. Vandaar ook dat het al snel attractief word om willekeurige vrouwen onder druk te zetten, en betalingen aan te bieden, om draagmoeder te worden. Moet een draagmoeder beloond worden? Is het voor het kind goed, ter wereld gebracht te worden door een vrouw die hem bij de geboorte afstaat? Zouden deze ouders op een andere manier aan een kind kunnen komen of niet? Dat is de hoofdvraag.

Het is logisch, weldra aan adoptie te denken. Het heeft al eeuwenlang bestaan, en is voor het kind, dat toch al bestaat en op zoek naar ouders is, een goede gebeurtenis. Deze kinderen worden echt geholpen door opgevoed te worden in een stabiele omgeving, of nou door een man en een vrouw, of twee mannen of vrouwen. Daar hoeft geen verschil in te worden gemaakt.
Het is moeilijk voorstelbaar, dat dit een gezonde wisselwerking is tussen westerse mensen en vrouwen die in armoede leven, er word wel erg veel gevraagd.

Dat mensen van de andere kant van de wereld bijeen worden gebracht, om zich voort te planten, is een averechtse ontwikkeling. Het kan niet anders dan dat het stel eerst al ter plekke komt, om te zien hoe het er in zijn werking zou gaan. Dat ze vervolgens weggaan en de moeder het kind laten ontwikkelen, is logisch, maar het zal sowieso wensbaar zijn dat een kind gedragen en geboren word in de regio waar hij op zal groeien. 

Het is natuurlijk begrijpelijk dat je als ouder een kind wil dat op je lijkt, en dat kan door middel van de sperma van een man uit het stel te gebruiken met een willekeurige eicel. Wat bij lesbische koppels weer anders ligt.