Ideëen over het draagmoederschap. Bringing people together Deel 2.

We zouden zo een paar voorbeelden kunnen bedenken, van waar een draagmoederschap in bijvoorbeeld Brazilïe flink misgaat.

Er zijn genoeg gevallen waar de meid die dit aangaat haar omgeving niet kan uitleggen wat er aan de hand is of waarom ze zwanger is. In Brazilïe bijvoorbeeld door het Katholiek geloof en de normen en waarden. Er zijn twee keuzes, zoals vroeger bij ongeplande zwangerschappen: of je bedenkt achteraf wie de vader is en bouwt iets op wat de naasten maar zouden moeten slikken, of je gaat de laatste maanden in een klein appartementje zitten, het liefst in een andere stad. Het lokale ziekenhuis is natuurlijk wel op de hoogte gebracht, want de zwangerschap moet goed verlopen zonder risico voor baby en moeder, en regelmatige bezoeken zijn dan ook een vast deel van "het beroep". En dat zal in het ziekenhuis van keuze van de toekomstige ouders moeten zijn, waarschijnlijk een van de beste van de stad (herinnert u wel, we zijn hier in een "derdewereld land") dus er moet geld worden voorgeschoten en de bezoeken geregeld en goed verlopen. In het geval van een miskraam, moeten er goede afspraken gemaakt worden. Blijft een stel met dezelfde meid proberen, tot de zwangerschap goed verloopt? Dat klinkt wel zo eerlijk. Of een stel dat het toch weinig kan schelen, die juist steeds een andere inzet.

Het is zeker dat de draagmoeder er niet zonder psychologische schaade vanaf komt, ondanks de duizenden die zij overhoud. Er zijn geen vrouwen op deze aarde, die geen band ontwikkelen met een baby die negen maanden in hun buik zit en dat ze voelen, en voeden. Dat soms zachtjes trapjes tegen de buik geeft. Er zal altijd een verlangen ontstaan een band te ontwikkelen, al was het maar omdat zij de jaren daarna zonder baby zal zitten, tenzij zij ookal eigen kinderen heeft.

Ideëen over het draagmoederschap. Bringing people together.

Vaandaag geen tijd gehad om te lezen op het Internet en dus gedachten ontwikkeld terwijl ik in de verte staarde over de dennen.

Het mooie, dan wel niet beangstigende van embryo transplantatie, is dat er geen baarmoeder is, die een bevrucht embryo niet zou ontwikkelen. Vandaar ook dat het al snel attractief word om willekeurige vrouwen onder druk te zetten, en betalingen aan te bieden, om draagmoeder te worden. Moet een draagmoeder beloond worden? Is het voor het kind goed, ter wereld gebracht te worden door een vrouw die hem bij de geboorte afstaat? Zouden deze ouders op een andere manier aan een kind kunnen komen of niet? Dat is de hoofdvraag.

Het is logisch, weldra aan adoptie te denken. Het heeft al eeuwenlang bestaan, en is voor het kind, dat toch al bestaat en op zoek naar ouders is, een goede gebeurtenis. Deze kinderen worden echt geholpen door opgevoed te worden in een stabiele omgeving, of nou door een man en een vrouw, of twee mannen of vrouwen. Daar hoeft geen verschil in te worden gemaakt.
Het is moeilijk voorstelbaar, dat dit een gezonde wisselwerking is tussen westerse mensen en vrouwen die in armoede leven, er word wel erg veel gevraagd.

Dat mensen van de andere kant van de wereld bijeen worden gebracht, om zich voort te planten, is een averechtse ontwikkeling. Het kan niet anders dan dat het stel eerst al ter plekke komt, om te zien hoe het er in zijn werking zou gaan. Dat ze vervolgens weggaan en de moeder het kind laten ontwikkelen, is logisch, maar het zal sowieso wensbaar zijn dat een kind gedragen en geboren word in de regio waar hij op zal groeien. 

Het is natuurlijk begrijpelijk dat je als ouder een kind wil dat op je lijkt, en dat kan door middel van de sperma van een man uit het stel te gebruiken met een willekeurige eicel. Wat bij lesbische koppels weer anders ligt.

Eerste bericht.

Hallo allemaal.

Een paar jaar geleden was er een verhaal dat een lesbisch stel een kind heeft gekregen, uiteraard werd een van de twee vrouwen behandeld in een kliniek met het zaad van een donor.

Tot ieders verassing was het kind zwart, wat bij deze twee blanke vrouwen natuurlijk niét de bedoeling was. Dit verhaal deed de ronde op blogs en nieuwssites, en was waarschijnlijk ook de aanleiding tot enige commotie in de desbetreffende kliniek. Dit heeft me aanvankelijk de indruk gegeven dat deze procedures niet zorgvuldig genoeg worden uitgevoerd, in ieder geval hier gezien de wens van de ouders niet gerespecteerd kon worden, en toen heeft het me erg aan het denken gezet, zodat dat ik nu, ruim twee jaar later, begin aan dit blog. Er zal alle ruimte zijn om zulke problemen en ivf technieken inhet algemeen te bespreken.